Żeń szeń

zenszenPierwsze wzmianki pisane o żeń-szeniu pochodzą z Chin z I w. p.n.e. Do Europy ta lecznicza roślina trafiła z Japonii za sprawą holenderskich kupców w roku 1610. Żeń-szeń występuje w Chinach, Północnej Korei i na wyspach Japońskich, a także we wschodniej Rosji. Nazwa tego korzenia pochodzi z języka chińskiego (rénshēn), w którym oznacza „ludzki korzeń” lub „korzeń-człowiek” (skojarzenie ze względu na jego kształt przypominający ludzką postać). Żeńszeń zawiera mikro i makroelementy, pierwiastki śladowe i witaminy: witamina A, witamina B1 i B2, witamina C, wapń, miedź, fosfor, witamina B1 i B2, witamina C, cynk, potas, żelazo, magnez, sód, siarka, molibden, w sumie prawie 200 składników.

Ginseng 200
Jest to preparat będący połączeniem ekstraktu z żeń-szenia, mleczka pszczelego oraz miodu.
Skład: ekstrakt z korzenia żeń-szeń, mleczko pszczele.
Jedna fiolka (10ml) zawiera: ginseng radix extractum spissum 200mg, mleczko pszczele 300mg, etanol 800mg, woda oczyszczona do 10ml.
Preparat pomaga stymulować wiele czynności naszego organizmu:
- sprawność intelektualną, koncentrację, witalność,
- odporność na czynniki chorobotwórcze, bakterie, grzyby, wirusy, przyspiesza rekonwalescencję po chorobie lub zabiegu operacyjnym,
- chroni organizm przed działaniem wolnych rodników przyczyniających się do powstawania wielu typów nowotworów,
- oczyszcza organizm z toksyn,
- pomaga obniżyć poziom cukru i cholesterolu we krwi, korzystnie wpływając na metabolizm węglowodanów i lipidów
- dzięki substancjom czynnym zwanym saponinami lub ginsenozydami zwiększa odporność na stres, pomaga w problemach z bezsennością i brakiem apetytu
- aktywizuje siły fizyczne, dodaje energii
Ostrzeżenia specjalne i środki ostrożności dotyczące stosowania:
Lek zawiera 8% etanolu. Patrz- ostrzeżenia na ulotce dla pacjenta.
Dawkowanie i sposób użycia:
Lek przyjmować doustnie, raz dziennie najlepiej przed śniadaniem przez pierwsze 2-3 tygodnie. Po tygodniu przerwy kontynuować kurację w tym samym cyklu przez 3 miesiące. Przed wznowieniem stosowania preparatu zalecana jest konsultacja lekarska.
Przed użyciem należy zapoznać się z treścią ulotki informacyjnej.
Opakowanie: 10 ampułek / 10 ml Producent: Mayaka, Chiny
ginseng200
Zarówno tradycyjna medycyna chińska, jak również współczesne doświadczenia dowodzą, że żeń szeń:
- przeciwdziała zmęczeniu, znużeniu, bez użycia kofeiny energizuje organizm
- działa pobudzająco (zwiększając witalność u kobiet i mężczyzn)
- wzmacnia system nerwowy
- przeciwdziała skutkom stresu fizycznego i emocjonalnego
- stymuluje układ immunologiczny (odpornościowy) organizmu
- wzmacnia pamięć, procesy myślenia i kojarzenia
- wspomaga w leczeniu AIDS i gruźlicy
- obniża poziom cholesterolu we krwi (sprawcę miażdżycy i nadciśnienia)
- przyspiesza gojenie ran (w postaci maści)
- pobudza produkcję przeciwciał przeciwwirusowych
- obniża ryzyko wykrzepiania wewnątrznaczyniowego
- pomaga w kontroli cukrzycy poprzez obniżanie poziomu cukru we krwi
- zmniejsza uszkodzenie komórek wywołane szkodliwym promieniowaniem
- chroni wątrobę przed ubocznymi skutkami działania leków, alkoholu i toksyn
- działa jak antyoxydant, zapobiegając gromadzeniu się w organizmie uszkodzonych komórek
- odgrywa znaczącą rolę w zwalczaniu raka
- podwyższa jelitowe wchłanianie czynników odżywczych
- zmniejsza zmęczenie, redukuje bóle mięśniowe, przyspiesza powrót do spoczynku po wysiłku fizycznym
dozwolony do stosowania przez sportowców (brak działania dopingującego).

Właściwości lecznicze
W wielu publikacjach oraz ustnych przekazach podkreśla się wielokierunkowe oddziaływanie preparatów żeńszeniowych na organizm ludzki, prowadzące do poprawy jego funkcjonowania.
Streszczając, można je uszeregować następująco:
- poprawia ogólną przemianę materii
- zwiększa wydolność umysłową i fizyczną
- przeciwdziała zmęczeniu
- reguluje ciśnienie tętnicze krwi
- wzmaga działalność enzymów ustrojowych
- działa uodparniająco na choroby (poprzez aktywację białych ciałek krwi)
- łagodzi uszkodzenie komórek powodowane poprzez promieniowanie
- zmniejsza uszkodzenie wątroby przez związki toksyczne (m.in. alkohol i leki, toksyny)
- przeciwdziała fizjologicznym zmianom powodowanym przez stresy, dzięki czemu
- ułatwia przystosowanie organizmu do zmieniających się warunków środowiska
- poprawia pamięć
- wzmacnia system nerwowy
- reguluje zawartość cholesterolu we krwi
- przedłuża życie
Między innymi udowodniono, że żeńszeń stymuluje wydzielanie adrenaliny, działanie układu sercowonaczyniowego, działanie układu trawiennego, funkcję gruczołów dokrewnych ( w tym gruczołów płciowych),
Taki szeroki zakres oddziaływania żeńszenia na organizm powoduje, że uważa się go za uniwersalne lekarstwo polecane w wielu dolegliwościach, zwłaszcza wieku starczego, m. in.: ogólnym osłabieniu i rekonwalescencji, fizycznym i umysłowym przemęczeniu, chorobach sercowo naczyniowych,przewlekłych chorobach żołądka i jelit, chorobach wątroby i nerek, cukrzycy, gruźlicy, wzmożonej senności, niektórych formach impotencji, zaburzeniach nerwowych i psychicznych, braku apetytu, chorobach nowotworowych, niedokrwistości

Żeń-szeń w prewencji i walce z rakiem
Największe obserwacje w tej dziedzinie uczyniono w Korei Południowej w roku 1998. Przez blisko pięć lat obserwowano tam niezwykle liczną (4587 osób) grupę mężczyzn i kobiet, wszyscy powyżej 39 lat, którzy przez cały okres prowadzenia eksperymentu zobowiązani byli do zażywania żeń-szenia. Porównywano ich przy tym z inną grupą ludzi, podobnych do nich pod względem wieku, trybu życia, którzy deklarowali, że nigdy nie mieli do czynienia z żeń-szeniem. Rezultaty były tak niewiarygodne, że po ich opublikowaniu na całym świecie odezwały się głosy krytyczne. Podważające nie tylko statystyczną prawidłowość i standaryzację prowadzonych na tak szeroką skalę badań, ale również ich wiarygodność. Okazało się bowiem, że w grupie spożywającej żeń-szeń aż 60% zmniejszyło się ryzyko zachorowania na raka, przy czym głównie dotyczyło to nowotworów płuc i przewodu pokarmowego.
Mimo, że wiele ośrodków na świecie nie uznało tych wyników, sprawa warta jest niewątpliwie kontynuacji i dalszych badań. Zwłaszcza, że od czasu do czasu odzywają się z poszczególnych ośrodków badawczych pewne sygnał, ze ekstrakty z korzeni żeń-szenia wykazują znaczące działanie inhibicyjne (hamujące) w stosunku do pewnych komórek nowotworowych. Propozycje użycia żeń-szenia w onkologii dotyczą przede wszystkim prewencji.

Przeciwdziałanie cukrzycy
W wielu badaniach wykazano już że żeń-szeń wykazuje działanie hipoglikemiczne (obniżające poziom cukru we krwi), stąd wiele prób stosowania go zarówno w zapobieganiu cukrzycy, jak i już w leczeniu czynnej postaci. Najlepsze rezultaty osiągnięto jak dotąd w tzw, cukrzycy wieku dojrzałego. Badania kliniczne (podwójna ślepa próba, placebo) na 67 pacjentach otrzymujących od 100 do 200 mg ekstraktu żeń-szenia.
Surowcem leczniczym żeńszenia jest korzeń. Zawarte w nim unikalne, spotykane tylko u żeńszenia substancje biologicznie czynne noszą nazwę ginsenozydów (panaxozydów). Pod względem chemicznym są to glikozydy o charakterze saponin triterpenowych. Dotychczas wyodrębniono około 16 ginsenozydów. To one odpowiedzialne są za tak szerokie spektrum działania i właściwości żeńszenia.

MLECZKO PSZCZELE
Jest to wydzielina gruczołów gardzielowych pszczół. Powstaje u pszczół robotnic w okresie kiedy są karmicielkami, to jest 7 do 14 dzień życia pszczoły. Rozwój gruczołów gardzielowych zależy w dużym stopniu od spożywania pyłku kwiatowego. Pszczoły karmicielki odżywiają mleczkiem larwy pszczele przez pierwsze trzy dni ich życia, potem przechodzą na papkę miodowo-pyłkową, a w rezultacie powstają pszczoły robotnice. Natomiast larwę, z której ma powstać królowa - matka, odżywiają tą substancją cały czas i dlatego z tego samego jaja powstaje pełnowartościowa samica. Matka pszczela przez całe swoje życie karmiona jest mleczkiem pszczelim, co pozwala jej sezonowo składać nawet 2 500 jaj na dobę i żyć nawet kilka lat, pszczoły robotnice żyją kilka tygodni lub kilka miesięcy. Trutnie także są odżywiane mleczkiem pszczelim, aby mogły być aktywne płciowo.
Mleczko pszczele jest substancją o konsystencji półpłynnej śmietany i barwie najczęściej jasno-kremowej. Smak ma lekko gorzki, cierpki, kwaśnawy. Pierwszą analizę mleczka pszczelego wykonał Planta w 1888r. Mleczko pszczele różni się składem w zależności od tego jaki rodzaj larw karmią pszczoły, inne jest dla larw matek pszczelich inne larw trutni inne dla larw pszczół robotnic i zależy również od rodzaju pyłku kwiatowego jakim się odżywiają pszczoły karmicielki.
Mleczko pszczele zawiera dużo aminokwasów: alaninę, argininę, kwas asparaginowy, cystynę, kwas glutaminowy, glicynę, histydynę, izoleucynę, lizynę, metioninę, fenyloalaninę, prolinę, serynę, treoninę, tyrozynę, tryptofan, tourynę, walinę, a-alaninę, glutaninę, b-alaninę, kwas gamma-aminomasłowy, asparginę. Znajdują się w nim również witaminy: B1,B2,B6,B12, PP, Biotyna, Niacyna, Inozytol, Kwas foliowy. Składniki mineralne i hormonopodobne oraz enzymy (askorbinoksydaza, amylaza, inwertaza, katalaza, salicynaza, proteazy). W mleczku pszczelim jest spora zawartość kwasu pantotenowego, nikotynowego i inozytolu. Mimo wielu badań mleczko pszczele nadal jest mało poznane.

MIÓD
Substancja wytwarzana przez pszczoły z nektaru kwiatów oraz wydzielin mszyc (czyli z tzw. spadzi, występującej na liściach drzew iglastych i liściastych). Miód kryje w sobie wiele właściwości odżywczych, leczniczych oraz pielęgnacyjnych.
Do najważniejszych składników miodu zaliczamy łatwo przyswajalne cukry proste tj. glukoza i fruktoza, które stanowią od 60 do 80% masy miodu. Ponadto istotnym składnikiem wpływającym na smak miodu są kwasy organiczne (glukonowy, jabłkowy, cytrynowy) oraz olejki eteryczne.
Spośród białek występujących w miodzie ważną grupę stanowią enzymy, pochodzące głównie z wydzieliny gruczołów ślinowych pszczół ( inwertaza, amylaza oraz oksydaza glukozy, przy udziale której następuje utlenienie glukozy. W reakcji tej powstaje nadtlenek wodoru o silnych właściwościach przeciw drobnoustrojowych. W miodzie zawarte są pewne ilości mikroelementów tj. potas, chlor, fosfor, magnez, wapń, żelazo, mangan, kobalt. Obecne są również chociaż w niewielkiej ilości witaminy z grupy B, kwas foliowy, kwas pantotenowy i biotyna, związki o charakterze hormonalnym (cholina, acetylocholina)
Cenną właściwością miodu jest jego działanie antyseptyczne. Działa na bakterie chorobotwórcze, wykazuje także dużą skuteczność w przypadku laseczek wąglika, prątków gruźlicy oraz grzybów drożdżoidalnych z rodzaju Candidia. Wysoką aktywnością antybiotyczną charakteryzują się miody spadziowe ze spadzi iglastej a także niektóre miody odmianowe( gryczany, lipowy). Miody wykazują również korzystne właściwości lecznicze na niektóre narządy wewnętrzne człowieka. Wykazują działanie przeciw próchnicze.
Miód jest cennym produktem odżywczym zwłaszcza dla osób wyczerpanych pracą fizyczną czy umysłową. Obecna w miodzie acetylocholina obniża ciśnienie i poprawia krążenie krwi, natomiast cholina działa ochronnie na wątrobę oraz zwiększa wydzielanie żółci. Jony metali zawarte w miodzie stymulują produkcję czerwonych ciałek krwi i hemoglobiny. U dzieci spożycie miodu wzmaga rozwój umysłowy, wspomaga odporność, zwiększa apetyt, przeciwdziała zaparciom, wzdęciom, zapobiega wymiotom, wywiera lekkie działanie nasenne i uspokajające.